Şu Sıcak Havalarda Çay Ne İyi Gidiyor Değil mi Ahmet Abi.

Biliyorsunuz, ben çay sevmiyorum. Ama insanlar ısrarla çay içirme derdinde. Çayiçmeksünnetirdinimizcesevaptır.

Gölge 40 derece, götümüzden dahi ter akıyor. Biri bizi 10 saniye için Antartika'ya gönderse de gelsek, ya da; yer yarılsa da soğuk su çıksa gibi ütopyalara kapılmışız. Bir nevi serap görüyoruz. Derken ayak üstü bir tanıdığın dükkanına giriyoruz, babam selam veriyor, adam elini uzatıyor. Babam bakıyor, bu elin sonu sırta vurup sarılma. "Şey biz zaten girmeyecektik, bir kapıdan selam vereydim" diyor. Adam yanına kadar gidiyor, babamın sırtına vuruyor. Hadi hadi geç otur şöyle diyor. Bana kaş göz yapıyor bu da nesi cinsinden. Hayır sevgilim değil, yok Ahmet Abi kızım bu. Vallahi kızıyımdır, koc-caman oldum tabii siz görmeyeli, el kadardım o zamanlar, hıhım. Ne içersiniz diyor. İçmek, evet. Kocca bir bardak su hayal ediyorum. O kadar büyük ki içerken içine de girebilirim, bardak değil havuz görüyorum. Ama karşımdaki adam yavru ağzı gömleğinin üstüne bir de solmuş hardal rengine benzeyen renkteki yeleğini giymiş. Bu adamın mutfağında bırak havuzu su yoktur. "Çay içer misiniz çay, şimdi demledik" son yudumunu da hüpürdetiyor. Alnımdan aşağı bir şeyler süzülüyor benimse, çay mı? Babamsa zamanında evimizin elektrikle alakalı bir sorunu için tornavida istediği mahalle abicimin dükkanında olduğunu unuyor. "Of hakkaten çok sıcak, bir aysti ne de iyi olur." diyor. Ahmetim, abim anlamıyor; çay için çay diyor, getir oğlum bize iki tavşan kanı, ooh, mis gibi, hararetimiz kesilsin şunun şurasında. Çayların geldiğini görüyoruz, bardaklardan duman çıkıyor. "Hoop, Ahmet Abi" diyor ve dükkandan koşarak çıkıyor babam. Çırak ve babamın Ahmet Abisiyle yapış yapış o dükkanda yalnız kalıyorum. Dükkandan kafamı çıkarıp babama bakıyorum. Sokağın başında bana eliyle 'gel gel' yapıyor. Hani şu dört parmağı fingirdetme hareketi. Çaylara bakıyorum, hala duman çıkıyor, dükkan basık, karanlık, sıcak. Ahmet abi göbekli. "Ups, Baba!" diyorum, babam kadar hızlı olmasa da sokağın başına doğru koşmaya başlıyorum. Ahmet Abi ve Çırak şaşkınlar, "Noluyor bunlara?" diyorlar ama çayları bittiği için ikinci bardağı doldurup bizi unutuyorlar.